بانوبارون

درسکوت پنجره فرو می ریزم                       و در اوج خاموشی فریاد می کشم

              شب این همشه خاموش یکی یکی ستاره هاش رو می شمرم

شاید یکی ستاره آرزوهای من باشه

           تا وقت افتادنش فقط چشمهاتو از خدا بخوام

..................................

درود       به تنهایی که در تمام عمر تنها لمس دستاتو از خدا خواست

امشب نه برای شعر بلکه برای ایران یه پست جدید به روز کردم .برای میهنم که خون و رگ و ریشه من از خاکش شکل گرفته و حالا که ریشه های انسانیت دارن می خشکن حتی نام ایران داره به یغما می ره .

برای نام ایران http://www.petitiononline.com/sos02082/petition-sign.html

                                                                           زنده باد ایران

                                                                                                 بدرود

ناتانائیل آرزو مکن که خدا را در جایی جز همه جا بیابی.

هر مخلوقی نشانی از خداست و هیچ مخلوقی او را هویدا نمی سازد .

همان دم که مخلوقی نظر ما را به خویشتن منحصر می کند  مارا از خدا بر می گرداند.

ما همگی اعتقاد داریم که باید خدا را کشف کرد . دریغا که نمی دانیم هم چنان که در انتظار او به سر می بریم به کدام درگاه نیاز آوریم .

        خدا همان است که پیش روی ماست .

ناتانائیل 

                 ای کاش عظمت در نگاه تو باشد نه در چیزی که به آن می نگری.

                                                                            آندره ژید

برای خودم نوشتم . می خواستم توی خودم غرق بشم اما شعر همیشه راه نجات شاعریه که توی دریای بیکران غم ها غرق می شه یا از ارتفاعات فاجعه سقوط می کنه شاعری که هوا کم می یاره و نمی تونه نفس بکشه .مثل جون دادن ماهی توی ساحل می مونه دریا توی چند قدمیه اما توان رفتنی نیست ....

و یه غزل

این که نمی شود بپرم با تو نیستم

عصیان گرفته بال و پرم با تو نیستم

در را به روی پنجره ام بسته ای و باز

من عاشق شب سفرم ُ با تو نیستم

در گیر این حقیقت شومم که نیستی

ای عشق بی تو شعله ورم باتو نیستم

دارم دوباره می پرم از لمس بودنت

اما نمانده هیچ اثرم با تو نیستم

من با توام ُ تمام منی هستی منی

من که نمی شود بپرم با تونیستم

                                                                           بدرود

روزهای آخر اسفندماه دلتنگی دارن یکی یکی طی می شن . داره بوی بهار می یاد ُ بوی نو شدن . اما بعضیا هنوز دلتنگن .بعضیا هنوز ته قلبشون یه زمستون طولانیه . کاشکی یخ تنهایی آدما آب بشه /کاشکی دیگه از دلتنگی خبری نباشه .

یه ترانه زمستونی ...

زمستون تن عریون باغچه چون بیابون 

                                           درختا با پاهای برهنه زیر بارون

               نمی دونی تو که عاشق نبودی

چه سخته مرگ گل برای گلدون

                گل و گلدون چه شبها  نشستن بی بهانه    واسه هم قصه گفتن عاشقانه

 چه تلخه    چه تلخه  باید تنها بمونه قلب گلدون

         مثل من که بی تو  نشستم زیر بارون زمستون

 اما یه کار از خودم     

کوتاه و دلتنگ

....

بی پروا     به خاکستری آغوشت    تن می سپارم

بی آنکه ماه تلخ تو                در برکه نگاه من افتاده باشد

لبخند می زنی چونانکه  عشق تو راست

        لبخند می زنم  تا ترانه خاموشان

                    ای نام بلندت     عشق

....

این کیست ؟

    این که در من فرو می ریزد

                    و مرا در نهایت خاموشی خویش ذوب می کند .

گاه در  قاب آیینه می ایستد  

               گاه در خاموشی پنجره فرو می پاشد

  دستی شبیه دستهایم

  که گاه نوازشم کند

      همچون مامی که کودکش را

گاه آغوشش را به روی تنهایی و بیگانگی ام می گشاید

           گویی عاشقی که معشوقش

  این کیست ؟

این که آغوشی شبیه  خویشتنم دارد...

توی تقویم نوشته یکم بهمن ماه هشتاد وشش

یعنی به روایت تقویم امروز متولد شدم ، توی سرمای خاکستری زمستون .

امسال 24 ساله شدم، حس می کنم ریشه های خشک انسانیت در تنم کمی بزرگتر شده اند . امسال دلگیرم تولد انگار به یادم می یاره که 24 سال زندگی به کامم تلخ بود و من ....

بی خیال     شبمون رو با غم خرابش نکنیم

بزن برای عشق          برای .....

به قول سارانا این سه نقطه های مکرر پر از حرفهای نگفته اند

پر از حرفهای سیاه ، سفید، خاکستری .

تولدم رو به خاطر تو جشن می گیرم به خاطر چشمات که عاشقم کردند و توی تنهایی و خلوت خودم رهام کردند.

دنیای کوچکم     

در حماقت بزرگ دو انسان    اتفاق افتاد

آغاز من و بودم            و تنهایی

من بودم        و گریه ی خاموشم

صدایم در گوش جهان پیچید

به دنیا ........

این روزها هزار بار این زندگی را عق زده ام

هزار بار خودم را بالا آورده ام

هزار بار در خودم گریسته ام

                                      من خاکی نیستم

امروز بارون اومد می خوام یه غزل بنویسم براتون یه کم قدیمیه ولی خودم خیلی دوستش دارم

کز نکن کنج شعرم که بی من                  خالی از خنده ای وقت رفتن

خالی از فرصتی شاعرانه                        خالی از خنده ی گرم یک زن

من که شاعر شدم با نگاهت                   زیر آوار شبهای بهمن

باید از چشم تو بگذرم یا                        بشکنم زیر سنگینی تن ؟

من که عاشق شدم زیر باران                 هی قدم زد درونم شبی زن

زیر باران نشستم نوشتم                      عاشقم عاشقم عاشقم من

اولین شعر من نذر چشمت                   آخرین شعر من مطمئنا

از زبان تو خواهد شد ای مرد                 وقتی از چشم تو می چکد من

یک غزل با ردیف نگاهت                      یک غزل مثل تا خود رسیدن

کاش می شد که شاعر شوم باز

 .....................

......................................

در کوچه باد می آید .......

 کارای جدیدمو عشق دور ریخت

/یخ کردم مثل برف نیمه کاره زمستون/

            از درون یخ کردم /

                        کاش دستی بود/

کاش دست مهربونی بود.

............

اینم یه غزل خالی /

                یا حق

جهان بی خط ابروهات گمراه است                         جهان با صد هزاران ماه بی ماه است

جهان آشفته آغوش یک عشق است                     که با دستان تو افتاده در چاه است.

و یک سپید

  تکرارم کن در واژه واژه ی نفست

        وقتی که گرم گرم مرا در چای نیم روزت می نوشی 

         وقتی   که گرم گرم نفس می کشی عطر تنم را از لابه لای دفتر شعرت   

     وقتی که ........

شاعر نمی شوم دلت می گیرد

شاعر می شوم خدا دلش می گیرد       و تازه می فهمد           من     چقدر تنهام

......

دوباره فریادت می کشم

                           تا سبز شوی در فاصله لب و لبخند

                                    تا بنوشی لبهام را از حنجره سرد فنجان

                                             تا طعم بوسه هام.

و بعد ازاین هیچ

سلام و سه نقطه

 - خدا بارانی چشمهات را  آرزو کرد

                          من از چشمهات افتادم.